إِعَادَةُ ضَبْطِ رُوتِينِ نَوْمِ مُرَاهِقَةٍ

ฮัฟเซาะฮ์จ๊ะ พ่อสังเกตว่าสองสัปดาห์ที่ผ่านมาลูกนอนดึกเล่นมือถือจนเลยเที่ยงคืนไปแล้ว แล้วตื่นมาแบบเหนื่อยล้าไปโรงเรียน พ่อว่ามันคงส่งผลต่อสมาธิของลูกในคาบเรียนตอนเช้า

พ่อเข้าใจดีเลย แต่พ่ออยากเสนอให้เรากำหนดเวลาคุยกันหลังอาหารเย็นทันที โดยให้ลูกส่งข้อความเสร็จก่อนสี่ทุ่ม เพื่อให้เหลือเวลานอนพอก่อนเที่ยงคืน

ก็มีเหตุผลดี และนอกจากนั้นพ่อขอเสนอให้เอามือถือออกจากห้องนอนไปชาร์จที่ห้องนั่งเล่นตอนกลางคืน เพื่อไม่ให้การแจ้งเตือนล่อใจให้เช็กทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาแม้แต่ครู่เดียว

ได้แน่นอน พ่อจะซื้อให้พรุ่งนี้ และถ้าลูกทำตามระบบนี้ครบสองสัปดาห์ แล้วเราสังเกตเห็นด้วยกันว่าความกระตือรือร้นตอนเช้าของลูกดีขึ้น เราก็จะทำให้มันกลายเป็นนิสัยถาวร ไม่ใช่แค่ทดลองชั่วคราว

นี่แสดงว่าการนอนหลับให้พอนั้นไม่ใช่ความฟุ่มเฟือย แต่เป็นสิ่งจำเป็นทั้งสำหรับผลการเรียนและสุขภาพของลูก และพ่อภูมิใจที่ลูกเปิดใจยอมรับความคิดนี้แทนที่จะปฏิเสธมัน