بِنْيَةُ الْأَنْظِمَةِ الْمُوَزَّعَةِ وَاتِّسَاقُ الْبَيَانَاتِ

ทฤษฎี CAP กำหนดขีดจำกัดทางทฤษฎีที่เข้มงวด ซึ่งป้องกันไม่ให้ระบบกระจายใดๆ มีความสอดคล้อง ความพร้อมใช้งาน และการทนทานต่อการแบ่งแยก ครบทั้งสามอย่างพร้อมกัน

ระบบในทางปฏิบัติหันไปใช้โมเดลความสอดคล้องที่ยืดหยุ่น เช่น ความสอดคล้องแบบค่อยเป็นค่อยไป เพื่อสร้างสมดุลระหว่างประสิทธิภาพและการรับประกันความถูกต้อง

อัลกอริทึมฉันทามติ เช่น Raft และ Paxos รับประกันความสอดคล้องของสถานะในกลุ่มที่มีการจำลองข้อมูล แม้เมื่อบางโหนดล้มเหลว

รูปแบบการแพร่กระจายข้อมูลสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่เข้มงวด เพื่อรับประกันว่าโหนดใดที่เรียนรู้การอัปเดตหนึ่งแล้วจะถูกมองเห็นโดยโหนดอื่นในลำดับถัดไป

การออกแบบระบบกระจายที่เชื่อถือได้ต้องการการจัดการอย่างชัดเจนกับสถานการณ์ความล้มเหลวบางส่วนและการแบ่งแยกเครือข่ายในฐานะข้อกำหนดการออกแบบลำดับแรก