الْأَزَمَاتُ الْمَالِيَّةُ الْعَالَمِيَّةُ

วิกฤตการเงินเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดซ้ำในประวัติศาสตร์ทุนนิยมสมัยใหม่ และมักเกิดจากการสะสมความไม่สมดุลเชิงโครงสร้างที่ซ่อนเร้น

วิกฤตปี 2008 มีรากเหง้ามาจากการสะสมเดิมพันซับซ้อนบนตราสารหนี้อสังหาริมทรัพย์และการกำกับดูแลอัตราหนี้ต่อทุนที่อ่อนแอ

วิกฤตลุกลามผ่านช่องทางการแพร่กระจายทางการเงินซึ่งครอบคลุมความเชื่อมโยงงบดุล การเพิ่มขึ้นของเบี้ยความเสี่ยง และการถอนตัวของกระแสเงินทุน

การกำกับดูแลเชิงมหภาคที่ครอบคลุม ภายหลังข้อตกลงบาเซิล III กำหนดให้ธนาคารถือครองทุนสูงขึ้นและสภาพคล่องมากขึ้นเพื่อรองรับแรงกระแทก

วังวนการหดตัวก่อให้เกิดห่วงโซ่การล่มสลายที่เชื่อมโยงกัน ซึ่งเศรษฐกิจเอกชนไม่สามารถทำลายออกได้เพียงลำพัง

งานวิจัยเศรษฐศาสตร์ร่วมสมัยมุ่งใช้แบบจำลองตัวแทนที่ไม่เป็นเนื้อเดียวกันเพื่อจำลองพลวัตการแพร่กระจายทางเศรษฐกิจ